Stottertherapie

Wat doet de logopedist-stottertherapeut?

De logopedist zal een onderzoek doen naar het stotteren. Zijn er problemen op het gebied van de spraakmotoriek, zijn er emotionele factoren, omgevingsfactoren of combinaties daarvan? Nagegaan wordt hoe het stotteren zich heeft ontwikkeld en in welke fase het stotteren is.


Bij het samenstellen van het behandelprogramma zal er rekening mee gehouden worden in welke fase het stotteren zich ontwikkeld heeft. Bij kinderen worden de ouders/verzorgers en vaak ook het hele gezin altijd bij de behandeling betrokken. Soms bestaat de begeleiding uit indirecte therapie, waarbij de omgeving van het kind adviezen krijgt en begeleid wordt in de communicatie met het kind. Het kind kan ook zelf direct behandeld worden, maar niet zonder medewerking van zijn omgeving.


Bij jongeren of volwassenen bij wie het stotteren zich al verder ontwikkeld heeft, doet de logopedist/stottertherapeut eerst uitgebreid onderzoek. Hierbij wordt het stotteren in kaart gebracht: het hoorbare en zichtbare stottergedrag, uitlokkende en/of in stand houdende factoren. Ook wordt er gekeken naar de manier waarop de persoon omgaat met het onvloeiend spreken en hoe de directe omgeving reageert op het stotteren. Naar aanleiding van dit onderzoek zal de logopedist/stottertherapeut in samenspraak met de cliënt een plan van aanpak opstellen. Het gaat er dan om de vaardigheden te veranderen of te verbeteren zodat het spreken vloeiender verloopt. Dit kan zijn door bijvoorbeeld de spraakmotoriek te oefenen, maar ook door specifieke spreektechnieken te oefenen of aanpak van de beleving van het stotteren.


Er bestaat een verschil tussen een logopedist en een stottertherapeut. Logopedisten zijn opgeleid om een breed scala van klachten rond de mondelinge communicatie te behandelen.


Stottertherapeuten zijn logopedisten, die zich hebben gespecialiseerd in therapie en/of onderzoek naar stotteren. Naast hun reguliere opleiding hebben zij een vervolgtraject doorlopen waarin zij zich hebben verdiept in de complexiteit van het stotteren en andere vloeiendheidsproblemen.

Jonge kinderen 

In het centrum begeleiden we hele jonge onvloeiend sprekende kinderen soms door met de ouders te werken en soms direct met het kind. Sinds enkele jaren is hiervoor in Australië een nieuwe therapie ontwikkeld: het Lidcombe-programma. Meestal is het een combinatie van verschillende therapievormen, omdat elk kind en elke ouder een eigen verhaal heeft. We willen benadrukken dat het belangrijk is om hulp te zoeken zodra het kind langer dan drie of vier weken regelmatig stottert. Hoe jonger het kind is, hoe meer mogelijkheden er nog zijn om het spreken op een natuurlijke wijze bij te sturen. Het spreken van het jonge kind reageert nog zo sterk op invloeden uit de omgeving, dat verandering van die invloeden veelal snel een  positief effect heeft. De therapeut helpt de ouders bij het maken van die aanpassingen in de dagelijkse situatie van het kind. De therapie bestaat uit een aantal bijeenkomsten van een uur met ouders en kind, of af en toe alleen met de ouders. Omdat snel ingrijpen bij het jonge kind erg belangrijk is, krijgt deze groep voorrang als er sprake is van een wachtlijst.

Schoolgaande kinderen,adolescenten en volwassenen

Individuele therapie

Deze bestaat uit het gezamenlijk (therapeut en cliënt) verkennen van het stotterprobleem, het werken aan de (eventuele) angst voor het stotteren, het verminderen van vecht- en vluchtgedrag, totdat het stotteren weer rustig verloopt (kernstotteren). Uiteindelijk kunnen dan bepaalde vloeiendheids bevorderende technieken worden aangeleerd. We werken niet met een algemeen standaard programma, maar kijken bij ieder individu wat hij of zij nodig heeft.

Groepstherapie

Naast individuele therapie bestaat voor volwassenen de mogelijkheid om één maal per maand deel te nemen aan groepsavonden. Voor de andere leeftijdsgroepen organiseren we zo nodig ook groepsbijeenkomsten. Bijvoorbeeld voor ouders en kinderen in dezelfde leeftijdsgroep. Er is een speciale groep ter voorbereiding op de brugklas.

De intensieve groepstrainingen zijn er voor

* Jongeren van 12 tot 19 jaar: de RAP training.             (Relaxed Anders Praten)
* Volwassenen die veel angst hebben rondom het spreken:
de VIP training (Vrijheid In Praten)
* Volwassenen die een passende spreektechniek zoeken en die intensief willen oefenen: de JES training (Je Eigen Spreektechniek)

Meer informatie op de website www.stottercentra.nl

 

Omgevingsbegeleiding

Omdat stotteren een stoornis is die tot uiting komt in de interactie met anderen, worden de ouders van stotterende kinderen nauw bij de behandeling betrokken. Veelal zijn ouders aanwezig bij de therapie zelf en vinden af en toe afzonderlijke gesprekken met de therapeut plaats. Ook kunnen ouders een speciale oudercursus volgen om beter te leren omgaan met zowel de opvoeding als het stotteren van hun kind. Tevens kunnen broertjes of zusjes bij de therapie betrokken worden. We werken altijd spelenderwijs. Naast contact met de ouders is er ook vaak contact met de leerkracht van school. De schoolgaande kinderen begeleiden we regelmatig met een spreekbeurt voor de klas over hun stotterend spreken.

Resultaten

Wanneer de relatie tussen therapeut en cliënt goed is en beiden zijn gemotiveerd, dan is vaak een goede verbetering van spreken mogelijk. Bij kinderen is daarvoor de medewerking van de omgeving erg belangrijk. In de begeleiding van jonge stotterende kinderen komt het vaak voor dat het spreken weer vloeiend of zo goed als vloeiend wordt. Bij oudere kinderen en volwassenen is het eerste doel het spreken weer makkelijker te maken en de (eventuele) angst voor het stotteren te verminderen. Dit lukt vaak goed. Sommige mensen bereiken uiteindelijk een grote mate van vloeiendheid in hun spreken, bij anderen lukt het om het stotteren weer veel makkelijker te maken. Uiteraard zijn er ook mensen die matige vooruitgang boeken. In dat geval wordt samen met de therapeut gezocht naar andere wegen.